( 2384 ) 374 / 1 « إمساك از » . « از » در گوشهء عكس ماست و نيمه پيداست ؛ ازين روى ، از قرائت خود بىگمان نيستم . ( 2385 ) 374 / 3 « گستريذه » . جاى دو حرف واپسين ، در عكس ما پيدا نيست . به سنجش و گمان چنين ضبط كرديم . ( 2386 ) 374 / 6 « . . . » . در عكس دستنوشت ، اين بهره تاريك و سياه گرديده است ؛ از سياق سخن مىتوان پنداشت كه « كنند » باشد - و العلم عند اللّه . ( 2387 ) 374 / 16 و 17 « و لو . . . » . الشورى / 27 . ( 2388 ) 375 / 2 « يوم » . النّور / 24 . ( 2389 ) 375 / 5 « . . . . . . . . . . . . انسان » . اين بهره در عكس دستنوشت ، سخت تاريك و ناپيداست ؛ شايد « روا بوذ كى از انسان » باشد - و اللّه أعلم بالصّواب . ( 2390 ) 375 / 7 « باختيال » . در دستنوشت : « باحتيال » . ( 2391 ) 376 / 7 « تو و ميان » . اين بهره ، در عكس ما سخت ناروشن است ؛ و ازين روى ، از درستى قرائتمان بىگمان نمىتوانيم بود . ( 2392 ) 376 / 10 « وعدا مأتيا » . گمان مىكنم نظر مصنّف - قدّس اللّه روحه - به آيت 61 از خجسته سورت « مريم » باشد : « . . . إِنَّهُ كانَ وَعْدُهُ مَأْتِيًّا » . ( 2393 ) 376 / 16 « سورة النّحل » . در دستنوشت : « سورة و النّحل » . ( 2394 ) 376 / 16 « أولئك » . النّحل / 108 . ( 2395 ) 376 / 17 « انّا جعلنا . . . » . الكهف / 57 . ( 2396 ) 376 / 17 و 18 « تا آخر آيت ؛ و سئم » . در دستنوشت « سئم » و « تا آخر آيت » - به ترتيب - در حاشية نوشته شده‌اند و رادّه‌اى هم بر سر واو گذاشته شده . ما متن را به صورتى كه مىبينيد خوانده‌ايم - و اللّه أعلم بحقائق الأمور . ( 2397 ) 376 / 18 « أ فرأيت . . . » . الجاثية / 23 . ( 2398 ) 376 / 20 « آن را كن » . اين بهرهء سخن ، قدرى در دستنوشت پيداست ؛ قدرى هم زير پوششى ( ظ . كاغذين ) پوشيده شده ؛ با